30 juni 2011

Nooit meer hetzelfde...

Voor ieder van ons kunnen ziekte, handicap, een verlies, een trauma
van de ene dag op de andere ons leven een bocht van 90° laten maken
Plots wordt je leven anders dan je het had gedroomd, gehoopt, verwacht…
Dit kan gevoelens van angst, pijn, verdriet, machteloosheid, ontkenning, opstandigheid…teweegbrengen
Het doet wat met een mens, als je plots te kampen krijgt met het feit dat je leven nooit meer hetzelfde zal worden…
Je kan op zo’n moment ten onder gaan of terugvechten…

Net 18 jaar geleden heeft mijn leven die bocht van 90° gemaakt…
Ook voor mij was dit een zware beproeving, een gevecht, een uitdaging
Ontkenning, opstandigheid, machteloosheid dat is het eerste dat dan door je heen gaat en je vraagt je af waarom, waarom ik…
Voor mij hebben die gevoelens gelukkig plaats gemaakt voor hoop, moed, kracht, positivisme, doorzettingsvermogen…
Mijn leven heeft dan wel een heel andere dimensie gekregen, toch heeft het mij gesterkt, heeft het mij veel positieve dingen bijgebracht.
En al lijkt het voor velen onder jullie een zware last om te dragen, ik geef eerlijk toe dat niet elke dag even makkelijk is, maar ik ben blij dat ik leef ondanks mijn beperkingen, ondanks de pijn, ondanks het verlies…
Elke dag opnieuw moet ik blijven knokken, maar ergens diep in mij zit de kracht die mij telkens weer nieuwe moed geeft om door te gaan.
Het leven is niet altijd fair, maar toch kan je er maar beter iets positiefs van maken.
Want er zijn nog zo veel mooie dingen in het leven ,er zijn nog zo veel mogelijkheden, maar je moet natuurlijk zelf willen om ze te zien, te voelen, te ontdekken.
Je moet jezelf toestaan om die bocht van 90° graden een plaats te geven
en met passie en gedrevenheid alsnog kwaliteitsvol en met opgeheven hoofd jouw leven te leven…



3 opmerkingen:

  1. Ik begrijp je volledig, maar die bocht van 90° heb ik nog niet kunnen maken, zoveel dingen in mijn leven moeten nog aangepast worden, dat het haast onmogelijk lijkt, het vervangen van dingen die niet meer kunnen sedert mijn handicap, maar het geeft me moed dit te lezen, ooit komt het wel inorde, dat hoop ik althans :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel Nancy,
    Ontroerend en bemoedigend!
    Morgen, vrijdag 1 juli, neem ik de draad weer op in mijn Blog.
    Heel veel liefs,
    Nadja
    <3

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beste Niekie,
    ik weet dat het niet éénvoudig is en dat zoiets tijd vraagt maar ik hoop van ganser harte dat ook jij de moed mag blijven vinden en dat ook jij ooit kan zeggen dat je het allemaal een plaatje hebt kunnen geven...
    Ik stuur je daarom ook een dosis moed en energie toe...

    BeantwoordenVerwijderen